Żelazna Korona Longobardów Żelazna Korona Longobardów

postheadericon Żelazna Korona Longobardów

Korona składa się z 6 części sporządzonych ze złotej blachy, bogato zdobionych trybowanymi rozetami oraz motywami roślinnymi. W każdej z 6 części są wprawione po 4 cenne kolorowe kamienie o szlifie kaboszonowym, a ponadto są one zdobione emalią w barwach błękitu, zieleni i bieli. Sława Żelaznej Korony pochodzi od żelaznego kółka ukrytego wewnątrz złotej obręczy. Według tradycji metal ten jest gwoździem z krzyża Chrystusa, przywiezionego z Jerozolimy przez św. Helenę cesarzową, matkę cesarza Konstantyna Wielkiego, Theodolinda zmarła w 626 roku, a po jej śmierci Żelazna Korona „matka koron” znalazła się w skarbcu katedralnym w Monza (koło Mediolanu). Przez parę wieków korona ta była przedmiotem kultu religijnego, ale także symbolem najwyższej władzy, i to zanim jeszcze powstała cesarska korona Świętego Rzymskiego Cesarstwa, choć właściwie symbolizowała władzę nad Lombardią, czy nawet całą Italią. Karol Wielki także nałożył na swe skronie słynną „matkę koron” chrześcijańskiej Europy, A było to tak: późną wiosną 773 roku wojska Karola władcy Franków przekroczyły Alpy, rozpoczynając działania przeciwko Longobardom, Po zwycięstwie nad Longobardami Karol przyjął tytuł króla Longobardów oraz włączył ich państwo w obręb swej monarchii.

W ślad za koronacją Żelazną Koroną Karol podjął ideę wznowienia cesarstwa, w czym pomógł mu spisek zawiązany w Rzymie przeciwko papieżowi Leonowi III. Leon III został napadnięty i wtrącony do więzienia, skąd zbiegł wprost na dwór Karola Wielkiego. Władca Franków i Longobardów dopomógł odzyskać tron papieżowi, a ten ukoronował go na cesarza w Boże Narodzenie Anno Domini 800.

Leave a Reply