Prawda o Czapce Monomacha cz. II Prawda o Czapce Monomacha cz. II

postheadericon Prawda o Czapce Monomacha cz. II

Rusi i Tatarów, jako że Tatarzy – nawet już po upadku Złotej Ordy – nie chcieli dać za wygraną. Od krwi męczenników prawosławia – bo i taka legenda towarzyszyła tym zmaganiom świętej wojny – nabierały głębszego czerwonego odcienia purpurowe kamienie na Czapce Mono- macha, traktowanej ponadto jako symbol religijny Moskwy – „trzeciego Rzymu”.

Sięgano po nią tylko przy wielkiej okazji koronacji wielkich książąt, potem carów (od 1498 do 1682 roku). Na jej wzór zrobiono podobne kołpaki dla władców, w których pokazywali się oni ludowi z racji wielkich świąt czy też zagranicznym posłom. Szczególnie uwielbiał klejnoty Iwan Groźny. Miał ich ogromne ilości, ponieważ zabierał je bojarom i książętom skazywanym na śmierć. Zachowały się koszmarne opisy tortur zadawanych żonom skazańców, by wyjawiły, gdzie ukryły słynne rodowe klejnoty. Księżniczka Wiaziemska z domu, małżonka straconego skarbnika Funikowa – Kurcewa była więc osobiście indagowana przez cara w przedmiocie precjozów. Ponieważ upierała się, że nie wie, gdzie je schowano, zarządził w obecności jej 15-letniej córki, by w komnacie zawieszono sznur do bielizny i po nim przeciągano oporną. Skrwawioną, nieprzytomną wdowę po skarbniku odwieziono do monasteru, gdzie niebawem zmarła.

Car Iwan miał więc własny kołpak, czyli tzw. Koronę Kazańską, stworzoną z filigranowych listków złota, sadzonych turkusami, perłami oraz almandynami, specjalnie dla niego zrobioną w 1552 roku. Czerwień jego ulubionych kamieni wzmagała jego ognisty temperament – żenił się oficjalnie siedem razy. Nikt by nie policzył jego miłośnic, próbował się dobierać nawet także i do własnych synowych. Kandydatkami do roli żon Iwana były: Katarzyna Jagiellonka oraz siostrzenica Elżbiety angielskiej Mary Hastings. Podobno chciał porywać Katarzynę i to wówczas, gdy jako świeżo zaślubiona żona Jana ks. Finlandzkiego udawała się do księstwa swego męża.

Leave a Reply