Królowa Wiktoria i diament Królowa Wiktoria i diament

postheadericon Królowa Wiktoria i diament

Diament nie przyniósł szczęścia Nadirowi – 8 lat później zginął z rąk zabójców. Jego synowie chronili krótko piękny klejnot tortury kolejnych zwycięzców wymuszały na posiadaczach diamentu ujawnienie miejsca jego ukrycia. Przechodził z rąk do rąk, mieli go Afganowie, potem Sikhowie, wreszcie w 1849 roku dostali go wraz ze skarbcem w Lahore Anglicy. Diament wówczas był znacznie większy – 186 karatów – szlif brylantowy zmniejszył masę kamienia prawie o 80 karatów.

Królowa Wiktoria nosiła broszę z upragnionym diamentem i uważała klejnot ów za swą prywatną własność. Zapisała go w testamencie swej synowej Alexandrze, która przystroiła się nim na koronację Edwarda VII w 1902 r. Od roku 1911 Koh-i-Noor znalazł się w koronie królowej Mary. W 1937 roku królowa Elżbieta kazała go oprawić w koronę, która dziś nosi nazwę korony Królowej Matki.

Koronę tę wraz z diamentem można oglądać w Skarbcu Tower w Londynie. W ostatnich latach coraz częściej daje się słyszeć głosy Hindusów, by zwrócić kamień do Delhi, jako klejnot, który został bezprawnie ongiś zabrany przez kolonizatorów oraz pogromców ludzi, walczących o swoją wolność.

Najstarszym wielkim diamentem znanym w Europie jest z całą pewnością La Briolette des lndes o masie 90,38 karatów – dziś w posiadaniu prywatnym. Według tradycji należał on do pięknej i nader oryginalnej damy Alienorz Akwitanii, małżonki królów Francji i Anglii, żyjącej w epoce II wyprawy krzyżowej (1146- 1149).

Leave a Reply