Arabskie mity łączyły szafir z kwietniem Arabskie mity łączyły szafir z kwietniem

postheadericon Arabskie mity łączyły szafir z kwietniem

W zodiaku chrześcijańskim szafir był podporządkowany Apostołowi Andrzejowi. Andrzej oznacza po grecku „dzielny”. Pracował najpierw jako rybak, potem jako natchniony kaznodzieja. Tradycja związana z Apostołem Andrzejem przedstawiała go jako tego, który głosił ewangelię w Scytii, Grecji oraz na Wybrzeżu Krymskim. Z tej tradycji wywodził się wybór świętego Andrzeja na patrona Rosji i ludów słowiańskich.

Arabskie mity łączyły szafir z kwietniem – może dlatego, że wiosenne kwiaty pyszniły się wszelkimi odcieniami szafiru. Kościół chrześcijański przejął magiczną fascynację szafirami od swych poprzedników. W średniowieczu panowało dość powszechne przekonanie o związkach szafirów ze sprawami wiecznymi. Wzmianki o szafirze znalazły się w Ewangelii św.

Jana w Apokalipsie, czyli „objawieniu”. Możemy przeczytać tam opowieść o Nowym Jerusalem. Mury miejskie wzniesiono z jaspisu, a samo miasto ze szczerego złota, przypominającego swym wyglądem szkło. Warstwy fundamentu pod murami sporządzono z drogich kamieni, a jest ich dwanaście. Druga warstwa po jaspisie – to właśnie szafir. Wszystkie wymienione w tekście Apokalipsy kamienie nazywano apostolskimi, służyły swymi wszelkimi przymiotami magii dobroczynnej.

Szafirami zdobiono w kościele wszelkie paramenty kościelne – jak infuły, pastorały, relikwiarze i specjalne krzyże – pacyfikały. Oczywiście szafiry zdobiły także pierścienie biskupie i opackie. W V wieku papież polecił, by kardynałowie nosili pierścienie z szafirem na ręce błogosławiącej, czyli prawej.

Leave a Reply